Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2010

Στη Τρύπα του "Βοριά"

Οι ντόπιοι το ονόμασαν «Τρύπα του Βοριά» και δεν είναι καθόλου τυχαίο. Για να διεισδύσει κανείς στο άγνωστο αυτό σπήλαιο και να θαυμάσει τις σπάνιες ομορφιές του, χρειάζεται να υποβάλει το σώμα του σε μια μικρή δοκιμασία. Να περάσει - μαζί με τον απαραίτητο εξοπλισμό - από μια τρύπα 35x40 εκ.

Όσο για το βοριάς το βουητό του είναι η πρώτη εμπειρία που εισπράττει ο επίδοξος επισκέπτης όταν πλησιάζει στο στόμιο του σπηλαίου, τη φυσική του είσοδο, αφού ακόμη δεν έχει εξερευνηθεί συστηματικά και αξιοποιηθεί με φωτισμούς και περάσματα. Βέβαια για το σπήλαιο, τόσο το καλύτερο. Όμως ας πάμε στους πρόποδες της οροσειράς του Πάρνωνα για μια πρώτη γνωριμία με αυτό το θαύμα της φύσης, που την οφείλουμε στην τολμηρή ομάδα του ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο.

Πως φτάνουμε
Διασχίζουμε την πεδιάδα των Μολάων και προχωρώντας φθάνουμε στο χωριό Μεταμόρφωση. Στη συνέχεια κατευθυνόμαστε νότια προς τη Συκιά και δύο χιλιόμετρα πιο κάτω συναντάμε μια φυσική καταβόθρα. Εκεί τους χειμώνες τα νερά σχηματίζουν πολλές φορές λίμνη, αποκόβοντας τη συγκοινωνία προς τη Μονεμβασιά. Ανηφορίζουμε 100 μέτρα ανατολικά και σταθμεύουμε στο τέλος του μικρού χωματόδρομου. Ξεκινάμε για μια μικρή πορεία 400 μέτρων, διασχίζοντας τη θαμνώδη περιοχή με το τοπωνύμιο «Ζουμπούλη».

Φθάνουμε σε μια μικρή ρεματιά και βαδίζοντας έρχεται ολοένα και πιο δυνατό στ' αυτιά μας το βουητό του ανέμου που βγαίνει από τα σπλάχνα της γης. Βλέπουμε ένα μικρό σχίνο και ακριβώς δίπλα του την «Τρύπα του Βοριά». Στην άκρη του ανοίγματος, κάποιοι κωδικοί γραμμένοι με κόκκινο χρώμα και η χρονολογία 1991. Μαρτυρούν την επίσκεψη των Ιταλών σπηλαιολόγων, που έφθασαν εδώ καθοδηγούμενοι από τον αρχαιολόγο Γιώργο Σταματάκο (έργο δικό τους είναι και η χαρτογράφηση του σπηλαιοβάραθρου, που βρίσκεται στο αρχείο του δήμου Μολάων).

Ανατολική στοά
Το βάθος του βαράθρου είναι 48 μέτρα. Από εκεί μια στοά κατηφορίζει δυτικά προς την πεδιάδα του Ασωπού. Έχει μήκος 350 μέτρα και βρίσκεται 132 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης. Η ανατολική στοά προς τον Πάρνωνα ανηφορίζει αρχικά και στη συνέχεια κατηφορίζει σε μήκος 300 μέτρων, ενώ βρίσκεται σε βάθος 81 μέτρων από την επιφάνεια της γης. Έχουμε επιλέξει να εξερευνήσουμε πρώτα τη δεύτερη, στην οποία η πρόσβαση είναι ευκολότερη - και πάλι όμως μόνο για ασκημένους στο γοητευτικό αυτό σπορ...

Μετά τη δοκιμασία της διείσδυσης από το στενό στόμιο με σχοινί, η τρύπα "ανοίγει" και γίνεται ένα πηγάδι, στολισμένο όμως με μικρά "πατάρια" και σταλακτίτες από εκείνους που οι σπηλαιολόγοι συνηθίζουν να αποκαλούν "κουρτινώματα". Με το ίδιο σχοινί περνάμε στη συνέχεια από το άνοιγμα στον πάτο του πηγαδιού και βρίσκουμε το σώμα μας να κρέμεται από την οροφή ενός μεγάλου σπηλαίου. Κατεβαίνουμε ακόμα 15 μέτρα και πατάμε επιτέλους στο δάπεδο, αποσυνδέοντας τον καταβατήρα. Στην πρώτη κιόλας κυκλική ματιά στο χώρο του σπηλαίου αντιλαμβανόμαστε σπασμένους βράχους που έχουν πέσει από την οροφή αλλά και κομμάτια από σπασμένους σταλακτίτες που έχουν ήδη δημιουργήσει πλήθος παραφυάδες. Όπως θυμίζουν όσοι έχουν διαβάσει προσεκτικά τις σχετικές περιγραφές του Παυσανία, το 375 μ.Χ το "πόδι" της Λακωνίας υπέστη σοβαρές καταστροφές εξαιτίας του μεγάλου σεισμού που έπληξε όλες τις παραθαλάσσιες πόλεις (Επίδαυρο, Πλειές, Ακραία). Μάλιστα, τότε ακριβώς αποκόπηκε από τη στεριά το ακρωτήρι Όνου Γνάθος, σχηματίζοντας την Ελαφόνησο και το βράχο της Μονεμβασιάς.

Η σάλα έχει πλήθος σταλαγμίτες, άλλους σε μεγάλες κολώνες και άλλους σε συστάδες, με τους κρυστάλλους στην κορυφή να γιαλοκοπούν σαν άπειρα στρας. Έχει επίσης εντυπωσιακούς σταλακτίτες σε σχήμα ιματιοειδές, άλλους που θυμίζουν ζευγάρια "χαυλιόδοντες", έναν που θυμίζει "καθήμενο Βούδα", έναν άλλο που θα μπορούσε να βαφτιστεί "κίτρινος καταρράκτης", θαυμάσιοι οι σχηματισμοί που θυμίζουν βροχή ή πάλι "ακκορντεόν" με λευκά χρώματα ή κόκκινα, από τα οξείδια του σιδήρου. Ένα σπάνιο φαινόμενο που χαρακτηρίζει το σπήλαιο αυτό είναι η διάβρωση των σταλαγμιτικών υλικών από την έντονη σταγονορροή, η οποία δημιουργεί "κούπες" νερού, "θήκες" σαν κηροπήγια ή ακόμα και μεγάλα "σφουγγάρια". Αλλού πάλι χιλιάδες βελονοειδείς μικροί σταλακτίτες σχηματίζουν σπάνιους "κάκτους", ενώ παρατηρούμε και ένα "βελούδινο" στρώμα, που έχει έντονη ομοιότητα με την πάχνη.

Δυτική στοά
Η εξερεύνηση της δυτικής στοάς έγινε σε δεύτερη αποστολή της ομάδας του ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο., ακόμη πιο καρποφόρα σε φωτογραφίες και σλάιντς. Κυρίως όμως σε ζωντανή εμπειρία εικόνων και επαφή με τα μυστικά της γης, όσα βέβαια εκείνη αποφασίζει να μας αποκαλύψει. Εκτός από τις κατολισθήσεις βράχων - που παρατηρούνται και σ' αυτή τη στοά - ο επισκέπτης αντιλαμβάνεται σχεδόν αμέσως έναν υπόγειο διάδρομο, 108 μέτρα κάτω από την επιφάνεια του εδάφους. Επίσης, συνεχή ρηγμογενή περάσματα, ανισόπεδα στενά που οδηγούν από τη μια αίθουσα στην άλλη. Ο πλούτος σε σταλακτίτες και σταλαγμίτες προκαλεί δέος. Παραφυάδες που έχουν πάρει σχήμα "χταποδιού", μεγάλοι λευκοί "καταρράκτες" με κρυστάλλους που λαμπυρίζουν στο φως της ασετυλίνης, πυκνά "κουρτινώματα", υπερυψωμένες οροφές σαν "τρούλοι". Και καθώς προχωράμε ακόμα περισσότερο, συναντάμε το αποκορύφωμα: μια υπέροχη μικρή λίμνη, όπου οι αλλαγές της στάθμης του νερού έχουν δημιουργήσει σχηματισμούς σαν "νούφαρα" και "κοράλλια" με λευκό σταλακτιτικό υλικό.

Αυτό είναι και το "κρεσέντο πριν από το φινάλε", μια που το σπήλαιο τελειώνει αμέσως μετά, με το σχηματισμό βαράθρου γύρω στα 40 μέτρα. Όμως στο κομμάτι αυτό της Πελοποννήσου είναι να μην ανοίξει η... όρεξη του σπηλαιολόγου: Ήδη στο χάρτη της περιοχής από Κυπαρίσσι μέχρι Μονεμβασιά έχουν σημειωθεί 183 "καρστικά" φαινόμενα: σπήλαια οριζόντια, λιμναία, ενάλια, καταβόθρες, βάραθρα κλπ. Από αυτά έχουν εξερευνηθεί μέχρι στιγμής τα 90 αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις...

πηγή : www.gianniskofinas.com

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...